۱) آیا ما که در خارج از کشور زندگی می‌کنیم، اجازه داریم از آمریکا و کشورهای اروپایی بخواهیم، نقض مداوم حقوق بشر توسط حکومت ایران را محکوم کنند یا خیر؟

۲) زمانی که شما در زندان بودید، در سی‌ام جولای سال ۲۰۰۵ من نامه‌ای برای وزیر خارجه دانمارک (کشوری که در آن زندگی می‌کنم) نوشتم و وضعیت شما و ناصر زرافشان را به ایشان گوشزد کردم و از او خواستم برای خلاصی شما از زندان به جمهوری اسلامی فشار بیاورند. آیا بقول شما من با یک دولت متجاوز غربی همکاری کرده‌ام؟ توضیح اینکه دانمارک هم در حمله به عراق و هم افغانستان شرکت کرد و در کنار آمریکا بود. منتظر پاسح هستم. 

این هم پاسخ وزیرخارجه دانمارک به نامه من

یکشنبه سی‌ام جولای نامه سرگشاده‌ای برای وزیر امور خارجه دانمارک ارسال کردم که در آن به وضعیت اکبر گنجی و ناصر زرافشان و زیر پا گذاشتن حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی اشاره شده بود. امروز وزیر امورخارجه دانمارک برایم پاسخی فرستاده است که ترجمه می کنم.

به باور من، پادشاهی دانستن حکومت ایران، چندان دقیق نیست و جای اگر و مگرهای بسیاری دارد و بعبارتی دادن آدرس عوضی به مردم ایران و مبارزان راه دموکراسی و آبادی ایران است.

به نظر من، حکومت فعلی ایران، نه جمهوری، نه سلطانی، نه کمونیستی و نه شبیه انواع حکومت‌های مرسوم در جهان است. اگرچه ممکن است برخی از مشخصه‌های این سیستم‌ها را دارا باشد. واقعیت این است که برای اولین بار در تاریخ کهنسال ایران، روحانیت شیعه به قدرت رسیده و در این سی و اندی سال حاکمیت مطلق خود را بر ملت ایران تحمیل و ساختارهای ضروری را برای دوام و بقای نظام‌اش پایه‌ریزی کرده است. من نظام فعلی را در واقع حکومت «روحانیت شیعه ایران» می‌دانم. برای اتبات این نگاه کافی است به بخشی از سازمانهای تعیین کننده حکومت روحانیت شیعه توجه کنیم.

۱) شخص اول کشور یک «روحانی» است. اختیارات بی حد و حصری که قانون اساسی به این فرد که او را رهبر معظم می‌نامند داده است، رهبران هیچکدام از سیستم‌های موجود در جهان از جمهوری‌اش گرفته تا سلطنتی و دیکتاتوری‌اش ندارند.

۲) نهاد دولت یا ریاست جمهوری عملا در دست روحانیت شیعه است. علی خامنه‌ای چهار سال رییس جمهور بوده که یک روحانی است و ۱۶ سال هم دو روحانی دیگر یعنی هاشمی رفسنجانی و محمد خاتمی مسئولیت دولت را داشته‌اند. خوشبختانه عملکرد آنها در این بیست سال ثبت شده است.

۳) بیش از ۱۰۰ نفر از نمایندگان مجلس شورای اسلامی روحانی هستند. عملکرد این مجلس اظهرالشمس است.

۴) شورای نگهبان: ۱۲ عضو دارد که ۶ نفر از آن توسط رهبر انتخاب می‌شوند و ۶ نفر دیگر را رییس قوه قضائیه که خود منصوب رهبر است، انتخاب و به مجلس معرفی می‌کند تا با رای مجلس انتخاب شوند که همیشه شده‌اند. دبیر شورای نگهبان و همه کاره آن یک روحانی است.

۵) مجلس خبرگان که مسئولیت نظارت بر ولی فقیه و عزل و نصب او را دارد، ۸۶ عضو دارد که بدون استثنا همگی روحانی هستند و تاکنون به جز دفاع بدون قید و شرط از رهبری کوچکترین مخالفتی با او نکرده‌اند.

۶) مجمع تشخیص مصلحت: ۳۵ عضو دارد که به علاوه ۶ نفر فقهای شورای نگهبان، و سه نفر اعضای حقوقی (روسای قوای سه‌گانه) حداکثر به ۴۴ نفر می‌رسد. رییس مجمع یک روحانی است و همجنین تعدادی از اعضای این مجمع.

۷) رییس سازمان اطلاعات و امنیت حکومت، همیشه یک روحانی بوده که بازوی سرکوب و حافظ منافع روحانیت شیعه ایران است.

۸) رییس قوه قضائیه همیشه یک روحانی بوده که از طرف روحانی دیگر یعنی رهبر انتصاب می‌شود و صدها قاضی و کادرهای این سازمان روحانی هستند.

۹) نهاد امامان جماعت: باستناد گفته معاون وزیر مسکن در چهارم آبان ۱۳۸۸ تعداد شهرهای ایران از ۱۹۹ به ۱۰۱۸ شهر رسیده، دستکم هر شهری یک امام جمعه دارد که روحانی است و از طرف بیت رهبری انتصاب می‌شوند. معمولا وظیفه این امامان، تئوریزه کردن نطرات رهبر و تبلیغ و تبیین آن است. مسئولین ادارات و سازمانهای دولتی بدون اجازه این روحانیون نمی‌توانند آب بخورند.

به این فهرست، می‌توان صدها بنیاد و سازمانهای اقتصادی، فرهنگی، سیاسی و احتماعی دیگر را اضافه کرد. بودجه این نهادها از طریق دولت و بیت رهبری تامین می‌شود و هدف اصلی آنان حفظ قدرت روحانیت شیعه و پرونده سازی برای منتقدین نظام است.

نتیجه آنکه دشمن واقعی دموکراسی و مانع اصلی پیشرفت و ترقی ایران، روحانیت شیعه است. کارنامه سیاه روحانیت شیعه در این ۳۲ سال بر کسی پوشیده نیست. و اگر بخواهیم نام بیریم داستان دراز دامنی خواهد شد. خوشبختانه در عصر اطلاعات جنایات روحانیت شیعه ثبت و ضبط شده است، دستکم آنچه علنی بوده یا افشا شده، اما همه می‌دانیم هنوز بسیاری از ابعاد وحشی‌گریهای روحانیت شیعه بر ما پوشیده مانده است و روزی همه آنها برملا خواهد شد. ممکن است خیلیها بگویند روحانیت شیعه، یکدست نیست و در بین آنها انسانهای شریفی هم پیدا می‌شود. پاسخ من این است: «لطفا تعداد این روحانیون را نام ببرید»، من فکر نمی‌کنم به تعداد انگشتان دست برسد.

برای تعمیق این بحث منتظر نظرات خوانندگان این وبلاگ هستم.

موضوع اول اینکه زمانی که محمود احمدی‌نژاد همراه باندش وارد نیویورک شد، اوباما به او گفت اگر دوتا گروگان آمریکایی آزاد نشوند، هتل بی هتل، باید همراه خانم بچه‌ها کنار خیابان بخوابی.

نکته دوم اینکه، دفتر ریاست جمهوری ایران اعلام کرد فیلم مورد علاقه محمود احمدی نژاد «ممل آمریکایی» است. ایشان هر شب با خانم بچه‌ها این فیلم را نگاه می‌کند.

نکته سوم اینکه محمود احمدی نژاد در گفتگو با خبرگزاریهای آمریکا گفت، میرحسین موسوی و مهدی کروبی آزاد هستند و در خانه خودشان زندگی آرامی دارند. از طرفی مامان محمودی به ما زنگ زد و گفت خدا ذلیل کنه این بزمجه را که آبروی ما را پیش در و همسایه برده، خدا مرگش بده انگار نافش را با دروغ بستند. 

موضوع چهارم اینکه، سمیه توحیدلو، نویسنده وبلاگ در ساحل سلامت، نوشت که بحمدالله جای زخم شلاقها بهتر شده اما همچنان در وبلاگستان فارسی بحث‌های هیجان‌انگیزی در باره نمادین و غیر نمادین شلاق ادامه دارد.

نکته پنجم اینکه، ریس جمهور محترم حکومت اسلامی، طبق معمول هرساله یک سخنرانی انقلابی و ضد امپریالیستی برای صندلیهای خالی سازمان ملل ایراد فرمودند.

نکته ششم اینکه برخی نمایندگان مجلس شورای اسلامی پیشنهاد داده‌اند تا پست رئیس جمهوری حذف شود و بجای رئیس جمهور، آقا، یک نخست وزیر مکتبی به مجلس معرفی کند. یعنی عین زمان آن خدابیامرز!

۱) شرکت من در این برنامه به مناسبت دهمین سالگرد وبلاگستان فارسی بود و نه دهمین سالگرد جنگ ایران و عراق، یا دهمین سالگرد سینمای هشت، بدیهی است که من بعنوان یک بلاگر از بودن در این برنامه استقبال کردم. قبل از شروع برنامه به آنها گفته بودم که چون نام وبلاگ من «بیلی و من» است، سگم هم خواهد بود. البته به اندازه کافی از فرهنگ ایرانی و نگاهش به سگ با خبرم و آنقدر عقل دارم که متوجه باشم شرکتم با سگ در این برنامه ممکن است جنجال‌آفرین شود. من این ریسک را کردم. اما حضورم با بیلی در بی‌بی‌سی که میلیونها ببینده دارد عامدانه و آگاهانه بود تا نشان بدهم در کشور من سگ این دوست وفادار انسان که هزاران سال است با آدمی زندگی می‌کند و همیشه پاسبان خانه و اموال او بوده است، موجود نجسی است و پلیس و نیروهای امنیتی مرتب علاقه‌مندان به سگ در ایران را تهدید می‌کنند و حتا مجلس اسلامی قرار است لایحه‌ای در تحریم این موجود زیبا تصویب کند.

جالب است که تعدادی از وبلاگ‌های ارزشی حضور ما را در بی‌بی‌سی به تمسخر گرفته‌اند. نویسندگان این وبلاگها اکثرا جوان هستند، تنها چیزی که می‌توانم در پاسخ این تمسخرکنندگان بگویم این است که در آستانه ۶۰ سالگی‌ام، بازهم از برخی از این جوانان سنت شکن‌تر هستم.

۲) قبل از شرکت در برنامه، در واقع زمان آماده سازی، من یک تی‌شرت سبز پوشیده بودم که روی آن به انگلیسی نوشته شده «رای من کو؟» فردی که از طرف بی‌بی‌سی با من در تماس بود و مرا در وبکم می‌دید از من خواست تی‌شرتم را عوض کنم. از این دخالت او در مورد لباسم بشدت عصبانی بودم و می‌خواستم از شرکت در برنامه انصراف بدهم. بعد از آن تقلب بزرگ من ده تا تی‌شرت سبز دارم که روی آن حک شده «رای من کو؟» و همیشه یکی از این تی‌شرتها را به تن دارم. حتا روی زنبیل پارچه‌ای که برای خرید استفاده می‌کنم همین جمله هست. باری تی‌شرت را عوض کردم اما متوجه شدم که بی‌بی‌سی چقدر رعایت حال جمهوری اسلامی را می‌کند که خدای نکرده کاری نکنند تا به قبا و عبای آقایان بر بخورد.

۳) قبل از برنامه قرار بود مجری برنامه از من در باره تاریخچه وبلاگستان سئوال کند و منهم گفته بودم که بعد از گفتن تاریخ وبلاگستان می‌خواهم یادی هم از بلاگرهای زندانی بکنم. همین که برنامه شروع شد مجری از من پرسشهای دیگری کرد که اصلا ربطی به قراری که گذاشته بودیم نداشت. بعد از برنامه ایمیلی برای یکی از تهیه‌کنندگان برنامه شما فرستادم و مراتب نارضایتی خودم را گوشزد کردم، چند روزی گذشت و ایشان پاسخ دادند که در مورد اعتراض شما صحبت کردیم. متاسفیم. همین

پی نوشت: قصد تحریم بی‌بی‌سی را ندارم  اما تجربه‌ای شد تا اگر در آینده در برنامه‌ای شرکت کردم حواسم جمع باشد.

۱) پیدایش شبکه‌های اجتماعی چون فیسبوک.

۲) فیلترینگ وبلاگها

۳) سرکوب شدید دولت، بعداز انتخابات خرداد سال ۸۸

برای اینکه دقیق‌تر به بررسی رکود وبلاگستان بپردازیم، از بلاگرهایی که در این لیست هستند دعوت می‌کنم تا در این بازی وبلاگی شرکت کرده و در وبلاگشان دلیل کم کاری خودشان را بنویسند تا شاید بتوانیم تصویرروشن و دقیق‌تری داشته باشیم. البته این بازی شامل بلاگرهایی که همیشه فعال بوده‌اند نخواهد شد. امیدوارم دوستان این آب بازی را جدی بگیرند و اگر نوشتند خبرم کنند تا لینک مطلب را اینجا بگذارم.

علت رکود وبلاگ بیلی و من

همه چیز برایم عادی بود و هراز گاهی در وبلاگم می‌نوشتم تا انتخابات خرداد ۸۸ که درست بعد از آن سرکوب وحشتاک و وحشیانه دولت بوی رایحه خوش خدمت، سکته قلبی کردم.

متاسفانه بعداز عمل جراحی قلبم، دچار افسردگی شدید شدم که تا همین چندماه پیش با آن دست و پنجه نرم می‌کردم. علت افسردگی من آن بود که یک هفته قبل از آنکه سکته کنم، رفته بودم چکاب، معلوم شد که هیچگونه بیماری ندارم. نه اضافه وزن، نه چاقی، نه قندخون، نه کلسترول و حتا نوار قلبی هم نشان می‌داد که قلبم مثل یک ساعت به خوبی کار می‌کند. به همین دلیل وقتی عمل کردم، شدیدا عصبانی بودم و مرتب از خودم می‌پرسیدم آدم سالمی مثل من چرا سکته کند و این پرسش مرا بیست و چهار ساعته عذاب می‌داد که دست آخر باعث افسردگیم شد. در این حالت خودم را منزوی کردم، حتا کلاسهای تدریس سه‌تار را که عاشق آن بودم تعطیل کردم و مدتها خودم را از نواختن سه‌تار محروم. نه مهمانی می‌رفتم نه دوست داشتم کسی بدیدنم بیاید، تنها و منزوی آرزوی مرگ می‌کردم. بالاخره بعد از معالجات مداوم و اراده خودم امروز به زندگی عادی برگشته‌ام. بنابراین دلیل کم‌کاری من، نه فیسبوک و نه فیلترینگ و نه ترس که افسرده‌گی بود.

حالا شما لطف کنید و دلیل یا دلایل کم‌کاری خوذتان را بنویسید.

یادداشت بلاگرهایی که در بازی شرکت کرده‌اند:

۱) ف.م. سخن: علت رکود وب‌لاگ، ف.م. سخن

 ۲) سرزمین آفتاب: چرا دیگر ننوشتم؟

 ۳) دخترهمسایه: دلایل رکود وبلاگستان از نظر من

۴) نق‌نقو: ده سالگی وبلاگستان پارسی

 ۵) حکایتهای شهربانو: به بهانه‌ بازی وبلاگی

۶) عمو اروند: چرا وبلاگستان فارسی درجا می‌زند؟

۷) پسرمعمولی: چرا کم‌کاری؟

وبلاگستان و دنیای وب

آنموقع شبکه‌های اجتماعی، چون فیسبوک، توئیتر، گوگل پلاس و... خیلی از امکانات امروز وجود نداشت. در میان بلاگرها بچه‌هایی بو‌دند که تحصیلاتی در زمینه کامپیوتر و آی.تی داشتند. مثل همین نیما اکبرپور نویسنده وبلاگ «عصیان» که حالا در بی‌بی‌سی کار می‌کند و من مشتری برنامه کلیک‌اش هستم.  هرگاه شرکتها یا سایت‌ها امکانات تازه‌ای را در وب ارائه می‌داد، بچه‌های فنی بلافاصله خبر را در وبلاگستان پخش می‌کردند و راه و روش مثلا نصب فلان برنامه را می‌نوشتند. در عین‌حال همین بچه‌ها به دیگرانی مثل من که سواد آی.تی آنها پایین بود در درست کردن یا تعویض قالب وبلاگ کمک می‌کردند. باید بگویم امروز تعدادی از بلاگرهای کلاسیک در رسانه‌هایی مانند: بی‌بی‌سی، رادیو فردا، رادیو آلمان و رادیو زمانه کار می‌کنند. اصلا چرا راه دور برویم، بنیانگزار رادیو زمانه مهدی جامی نویسنده وبلاگ «سیبستان» است. راستش نمی‌دانم چرا این دوستانی که در رسانه‌ها کار می‌کنند، نوشتن در وبلاگ را فراموش کرده‌اند. برخی بهانه می‌آورند که اجازه ندارند که من نمی‌فهم. در دانمارک برخی از کسانی که در رسانه‌ها کار می‌کنند وبلاگ هم می‌نویسند و حنی گاهی به موضوع سیاست هم می‌پردازند.

وبلاگستان و تبلیغات

یکی از بجث‌های جالب آن زمان در مورد آگهی تبلیغاتی بود. گفتگو بر سر آن بود که آیا وبلاگها می‌توانند با گرفتن آگهی منبع درآمدی داشته باشند یا نه؟ بهر حال بعداز بحث‌های فراوان اکثریت بلاگرها، با گرفتن آگهی موافق شدند. اما متاسفانه شرکتها و سازمانهای ایرانی هرگز از این پتانسیل برای دادن آگهی استفاده نکردند که بهرحال کمکی بود در حوزه فرهنگ!

وبلاگستان و زبان فارسی

 بدون تردید گسترش زبان فارسی در وب را مدیون وبلاگستان هستیم و این به هیچ وجه اغراق نیست. باید بگویم در کشورهای دموکراتیک، دولتها برای مطرح کردن زبان ملی حودشان  در وب سرمایه‌گذاری کرده‌اند و می‌کنند. حکومت جمهوری اسلامی در این مورد کارنامه درخشانی ندارد و سرمایه‌ای را که باید در خدمت گسترش زبان فارسی و دیگر خدمات وب صرف کند آنرا در خدمت محدود کردن اینترنت، فیلترینگ و سرکوب به مصرف می‌رساند. بهرحال وبلاگستان با تولید محتوی به زبان فارسی، این زبان را بعنوان چهارمین زبان وب ارتقا داد و این خود موضوعی مستقل است که احتیاج به تحقیق بیشتر دارد.

ادامه دارد...

نیک آهنگ کوثر از بلاگرهای قدیمی هم‌اکنون در بیمارستان بستری است برایش آروزی بهبودی دارم و امیدوارم کمی از حجم کارهایش بکاهد و در وبلاگش بنویسد.

پست بلاگرهایی که به مناسبت روز وبلاگستان نوشته‌اند:

گالری عکس‌های یک دهه وبلاگ نویسی فارسی/ رادیو دویچه‌وله

سالهاست واژه‌های وبلاگ، بلاگر و وبلاگستان وارد زبان فارسی شده است و بسیاری از رسانه‌ها، وبلاگستان را بعنوان یک مجموعه‌ تولید محتوی به رسمیت شناخته‌اند.

آشنایی من با وبلاگ دنیای جدیدی را به رویم باز کرد. آنموقع این همه جهان وب شلوغ نبود. با وبلاگ حسین درخشان که آشنا شدم، تصمیم گرفتم وبلاگی راه بیاندازم. قبل از آن همیشه چندساعتی را پای تلویزیون تلف می‌کردم. اما وبلاگ و وبگردی فاصله‌ام را با تلویزیون بیشتر و بیشتر کرد که هنوزم هم چنین است و جز اخبار و بازی‌های مهم فوتبال کمتر تلویزیون تماشا می‌کنم. در عوض در وب، موسیقی گوش می‌کنم، کلی مطلب می‌خوانم، می‌نویسم و می‌آموزم. برای من همیشه وبلاگ حکم یک نشریه را داشته که چند فرق‌ اساسی‌ با نشریات سنتی دارد. نخست آنکه همه‌کاره خودت هستی و کاملا آزاد، اینکه حسین درخشان نام وبلاگش را «سردبیر خودم» انتخاب می‌کند ناشی از همین امکانی است که وبلاگ دارد. دومین تفاوت مهم آن است، تو در وبلاگ با خواننده در ارتباطی، خواننده نظر می‌دهد، نقد می‌کند یا مطلب را دوست دارد و تشویق می‌شوی.

سومین تفاوت اساسی این است، تو در هر ساعتی که مطلب را نوشتی و آماده شد آن را با یک کلیک منتشر می‌کنی. البته تفاوتهای دیگری هم هست. اما به باور من این سه مورد مهم‌ترین هستند.

حالا بر می‌گردم به وبلاگستان فارسی

زمانی که کم‌کم وبلاگستان فارسی پا می‌گرفت ما بیشتر پستهای وبلاگ یکدیگر را می‌خواندیم، نظر می‌دادیم و تدریجا حلقه‌ای از وبلاگها تشکیل شد که بعدا به وبلاگستان و یا وبلاگ‌شهر معروف شد. جالب است که این نامها را هم بلاگرها انتخاب کردند و ما در مورد این دونام بحث‌ها داشتیم. البته در مورد زبان وبلاگی هم بحث‌های  پر شوری داشتیم. باید توجه داشت آنموقع وبلاگ یک پدیده کاملا نو در دنیای رسانه‌ها بود. حتی برخی بلاگرها همچون ف.م. سخن چندین پست در مورد وبلاگ و زبان وبلاگی دارد که هنوز هم خواندنی است. مطالب وبلاگها بسیار متنوع بود: طنز، سیاست، اجتماع، فرهنگ، کتاب، شعر، نقد، آی‌تی، کامپیوتر، درد دلهای زنانه و مردانه خلاصه همه نوع حرف و حدیث بود. مهم‌تر از همه ورود زنان در این حوزه بود که وبلاگستان را دوچندان جذاب می‌کرد. شاید این اولین بار در تاریخ مردسالارانه ایران بود که زنان بدون سانسور از احساسات خود می‌نوشتند. وبلاگستان همیشه در مورد حقوق بشر و دموکراسی شاخکهای تیزی داشت، حتی چندین بار کار جمعی کردیم و  از طرف وبلاگستان هم چندین بیانیه منتشر شد. با تمام این ارتباط نزدیک و دوستانه، گاهی می‌شد که نظرات یکدیگر را به شدت و به تندی نقد می‌کردیم. اصلا گاهی دعوایمان می‌شد و حتی به همدیگر هم پرخاش می‌کردیم. و اما و اما با تمام اختلاف نظرها، دعواها و دلخوری‌ها، چیزی در وبلاگستان دیدم که برایم بسیار با ارزش بود و هست، اینکه با تمام این بگو و مگوها همیشه به یکدیگر احترام گذاشته‌ایم و من این تساهل و مدارا را در هیچ گروه ایرانی تاکنون ندیده‌ام.

ادامه دارد

باری این روز را به تمام بلاگرهای جهان تبریک می‌گویم و طبق سنت این روز ۵ وبلاگ را معرفی می‌کنم:

۱: وبلاگ سردبیر خودم که نویسنده آن حسین درخشان، مدتهاست در زندان جمهوری اسلامی است و از نوشتن در وبلاگش محروم. او را پدر وبلاگستان ایرانی می‌دانند و انصافا هم در گسترش وبلاگهای فارسی نمی توان نقش او را انکار کرد.

۲: وبلاگ عبدالقادر بلوچ، طناز و طنر نویسی که پشتکارش ستودنی است و تا امروز مرتب می‌نویسد حتا در این کساد بازار وبلاگستان فارسی!

۳: محمود فرجامی نویسنده وبلاگ «باران در دهان نیمه باز» بلاگر خوش قلمی که هر پستش خواننده را در این جهان بی‌در و پیکر به فکر وامیدارد و‌گاه طنر‌هایش محشر است.

۴: محمد افراسیابی، نویسنده «وبلاگ عمو اروند» که همچنان خاطرات دوران قبل و بعد از انقلاب‌اش را صمیمانه با خوانندگانش تقسیم می‌کند.

 ۵: صادق جم نویسنده وبلاگ «بلاگ نوشت» که همیشه عشق و علاقه‌اش به وبلاگستان و بقای آن را تحسین کرده‌ام.

باید بگویم اگر قرار باشد آزادانه انتخاب کنم حتما تعداد وبلاگهای مورد علاقه‌ام به ۱۲۰ وبلاگ می‌رسد. در پایان روز جهانی وبلاگستان را به بلاگرهای دربند: حسین رونقی ملکی، عماد بهاور، هانیه فرشی، سیما دیدار، کوهیار گودرزی، آرش هنرور شجاعی و مریم بهرمن، تبریک می‌گویم و آرزو دارم بزودی وبلاگ‌هایشان را بروز کنند.

facebook.com/assad.alimohammadi