گفتم سال نو نزدیک است اینجا چیزی بنویسم تا دوستان و خوانندگان این وبلاگ بدانند که هنوز زنده‌ام و نفس می‌کشم. از شما چه پنهان سال ۲۰۰۹ بدترین سال زندگیم بود. شرح این بدترین سال کار بیهوده‌ای است و تکرازش هم برای خودم ملال‌آور! پس همه با هم پایکوبان و رقص‌کنان به پیشباز بهار می‌رویم و نوروز را به کوری چشم اهریمن جشن می‌گیریم. بیاد کشته شدگان جنبش سبز ایران شمع می‌افروزیم و یاد آندسته زندانیان سیاسی را که هنوز در اسارت اوباشان‌اند بر سر سفره عیدمان گرامی می‌داریم. عید همگی مبارک!