تازه از یبمارستان آمده بودم. رفتم سراغ کامپیوتر، عنوان نوشته فرهاد حیرانی را که خواندم دلم لرزید. ناخدا حمید کجوری نویسنده وبلاگ میداف همه را قال گذاشت و رفت، آن‌هم چه زود!

همین چندماه پیش بعداز عمل قلبم به من زنگ زد آنقدر خندیدیم که نزدیک بود بخیه‌های سینه‌ام پاره شود. با اینکه خودش بیمار بود مرتب به من روحیه می‌داد. قول دادم بدیدنش بروم، از کپنهاگ تا هامبورگ راهی نیست... هر دو بدقولی کردیم.

 

یکبار دیگر گفتگویم را با ناخدا بخوانیم. یادش گرامی باد

 

مارس سال ۲۰۰۹ به جمع‌آوری وبلاگهای کلاسیک ایرانی پرداختم که خورد به انتخابات و بعد بیماریهای پی در پی من که عاجزم کرد. از آن کارم هدفهای زیادی داشتم و کلی ایده در مغزم می‌چرخید که خیلی‌هاش را حالا فراموش کرده‌ام. درگذشت ناخدا باعث شد تا دوباره بفکر آن کار ناقص بیفتم تا شاید به همت و کمک دوستان هم لیست را کامل کنیم هم روی ایده و پیشنهاداتی که می‌رسد کارکنیم. اولین چیزی که به عقلم رسید درست کردن  صفحه وبلاگهای کلاسیک ایرانی در فیسبوک است که اگر هیچ فایده نداشته باشد دستکم این حسن را دارد که از حال یکدیگر با خبر می‌شویم و نسبت به غیبت طولانی یکدیگر حساس خواهیم شد. صفحه فیسبوک هنوز کامل نیست مثلا لینک وبلاگها را کم دارد و اگر بتوانیم در بخش عکسها لوگوی وبلاگهای کلاسیک را بگذاریم بد نمی‌شود. من البته بدون پرسش برخی از دوستان را بعنوان ادمین گذاشته‌ام که به مدیریت صفحه برای گذاشتن عکس یا حذف مطالب ناپسند دسترسی داشته باشند البته پیشنهاد من این است که تعدادی از دوستان داوطلب شوند و کار را گردشی کنیم. در پایان اگر بلاگرهایی که خود را کلاسیک می‌دانند و در فهرست ما نیستند حتما خبر کنند تا به لیست اضافه شوند.

 

از وقتیکه مقاله خانم شادی صدر را خواندم، چنان دچار عذاب وجدان شده‌ام که نگو و نپرس! مرتب توی اتاقم بالا و پایین می‌روم و توی سرم می‌کوبم و با صدای بلند به خودم می‌گویم: شووینیست، مرد سالار، بی فرهنگ، خاک تو سری، آخوند صدیقی و هزار بدوبیراه دیگر! ممکن است بپرسید مقاله خانم شادی صدر چرا باعث شده تو این همه خودت را فحش‌کاری کنی؟ الان عرض می‌کنم یعنی بعبارت دقیق‌تر اعتراف می‌کنم که در دوران نوجوانی به تعدادی دختر همسن و سال خودم که حالا نوه و نتیجه دارند و سنی ازشان گذشته است متلک گفته‌ام و چه کاری بدتر از این! باور کنید آنموقع به عقل ناقصم نمی‌رسید که این کارم نوعی جنایت است و باعث رنجش فمینیست‌ها خواهد شد. حالا با اینکه خیلی هم دیر شده ولی بر اساس ضرب‌المثل قدیمی «ماهی را هروقت از آب بگیری تازه است» از تمام قربانیان متلک‌های آنموقع و همچنین از خانم شادی صدر پوزش می‌طلبم و تقاضای عفو و بخشش دارم.

 

به نظر می‌رسد فضای کلی وبلاگستان، بعد از انتخابات ریاست جمهوری، عبوس، گزنده و بی‌حوصله شده است و از آن زبان شوخ و شنگ و بازیگوشانه وبلاگی که خواندن یادداشت بلاگرها را دوچندان جذاب می‌کرد غافل شده است. بدون تردید وقایع بعد از انتخابات در پیدایش این لحن و فضا نقش داشته و البته شرایط حساس کشور و سرکوب سیستماتیک سبزها که همه را نگران کرده است هم مزید بر علت است. اما من نمی‌توانم خوشبین و امیدوار نباشم وقتی می‌بینم برای نخستین بار در تاریخ ایران، بخش عمده‌ای از مردم و این بار از پایین و نه به دستور و پیشنهاد بالا متحد شده‌اند و جنبشی را سامان داده‌اند که مورد احترام بسیاری از ملتها و دولتهای جهان است. جنبشی که از حکومت می‌خواهد حقوق شهروندی‌اش را رعایت کند. اتحادی خجسته‌ که از همان آغاز، تکثر و اختلاف نظر را پذیرفته و همه بدون ترس برچسب و بایکوت حرفشان را می‌توانند بزنند. همین بس که جنبش سبز برای زندگی و شاد زیستن مبارزه می‌کند و نه برای مردن و مرگ! پس بیایید آن شوخ و شنگی و شادی را به وبلاگستان بازگردانیم.